Við erum ekki
ódauðleg..
Ég mun aldrei gleyma því, hversu
svalur mér fannst þú vera, þegar
þú þeyttist eftir Reykjanesbrautinni á
160.kílómetra hraða á klst, á nýja
bílnum þínum, sem þú fékkst daginn áður, ásamt
ökuskírteininu. Það var eins
og brautin hefði verið sérsniðin fyrir þig. Það breytti
engu þótt myrkrið væri
skollið á og brautin rennisleip, eftir rigningu dagsins.
Þú varst Sjúmakker Íslands og við
fylgdumst með þér af aðdáun og áttum ekki
orð yfir það, hversu fimur okkur fannst þú vera
á bak við stýrið. Ég sem er vanur
aðnota öryggisbelti, lét ég bara hanga niður með
sætinu. Mér fannst algjör
óþarfi að spenna það á mig, því mér fannst ég svo öruggur
með þér í
bíl. Það átti við um
okkur öll, sem vorum með þér í bílnum.
Ljósastaurarnir þeyttumst framhjá og manni
fannst eins og það væri bara einn
langur ljósastaur á Reykjanesbrautinni,
því þú ókst svo hratt.
Ég man að stelpurnar skríktu
af gleði, því þeim fannst þú svo svalur og ég fann
það á mér, að þær
ætluðu allar að “negla” þig í lok ferðar. Ég horfði á
þig öfundsjúkur, því þú bjóst við svo
mikla kvennhylli. Djöfull get ég ekki beðið
eftir því að fá bílprófið, því þá
skulu þær allar verða mínar.
Ég mun aldrei gleyma því þegar ég
sá þig í dauðateygjunum, eftir að
þú þeyttist út úr bílnum, eftir að hafa keyrt á
bílinn, sem kom úr gagnstæðri
átt. Eitt lítið augnablik misstir þú stjórn á bílnum og
nýji bíllinn ónýtur og Reykjanesbrautin
blóði drifin. Ég mun heldur aldrei gleyma stelpunni,
sem sat frammí með þér. Fallega brúnhærða stelpan, sem
skríkti og hló svo dátt,
mun aldrei hlægja aftur. Þarna lá hún út um allt í bílnum.
Hún var eins og kramin
fluga, sem var búið að slíta af vængi og fætur. Ég mun
aldrei gleyma stelpunum, sem sátu aftur í með
mér. Þær lifðu af, en munu aldrei lifa
aftur eðlilegu lífi, nema eðlilegt líf sé að liggja á
sjúkrastofnun, það sem eftir
er og vera grænmetishausar. Ég mun aldrei gleyma gömlu
hjónunum, sem voru í bílnum, sem þú
keyrðir á. Þau hefðu auðveldlega geta átt 10 -
15 góð ár í viðbót. Ég mun aldrei
gleyma því, hvernig mér leið þarna aftur í.
Ég gat mig hvergi hreyft og get það ekki ennþá,
því ég er fastur í hjólastól og
er algjörlega háður öðrum, því
ég get hvorki fætt mig né klætt.
Nú
mun ég aldrei fá bílprófið, sem ég
þráði svo heitt.... né kvennhyllina.
Ef þú heldur að þetta sé allt, þá er ég bara rétt að
byrja.
Hvað
Ertu tilbúinn að steypa öllu þessu
fólki í sorg, sem er
Hefði ekki bara verið betra að
keyra á löglegum hraða eða var “kúlið”
alveg að drepa þig?
Það gerði það reyndar á
endanum.
Höf. Garðar Örn
Hinriksson
jafnvel
óyfirstíganleg?
Hvað með ættingja allra hinna, sem þú stefndir
í hættu og
myrtir?
Hvernig heldur þú að það sé að vera viðstaddur
jarðaför síns eigins
barns?
Hvernig heldur þú að það sé að koma í heimsókn á
sjúkrahúsið, þar sem barnið þitt liggur, með
næringu í æð og í dái, og á aldrei möguleika aftur
á eðlilegu lífi?
Hvernig heldur þú að það sé að þurfa að fæða,
klæða og skeina barninu sínu, langt
fram á fullorðinsaldur?með móður
þína og föður,
sem elskuðu þig svo heitt?
Hvað með systkini þín,sem
dáðu þig og horfðu upp til
þín?
Hvað með ömmu þína og afa, sem voru svo
stolt af barnabarninu sínu?
Hvað með alla vini þína, sem gátu varla verið
án þín?